Ki-1 - Mitsubishi Ki-1 – japoński samolot bombowy z lat 30. XX w., będący rozwinięciem niemieckiego samolotu Junkers K 37 .

Historia
Na początku lat 30. XX wieku zaistniała w Japonii potrzeba unowocześnienia parku maszynowego. Szczególnie ważne było zastąpienie przestarzałych dwupłatowych samolotów bombowych nowocześniejszymi, jednopłatowymi konstrukcjami. Spośród wielu możliwości szczególną uwagę wzbudzały nowe samoloty Junkersa, wykonywane w nowoczesnej technologii, całkowicie metalowe. W 1931 Japończycy kupili jeden egzemplarz samolotu Junkers K 37 ze szwedzkimi oznaczeniami wraz z licencją na budowę.

Wzorując się na oryginalnym K 37 zbudowano samolot bombowy, który pod oznaczeniem Ki-1 skierowany został do produkcji. W stosunku do konstrukcji niemieckiej wprowadzono pewne zmiany, dostosowujące samolot do wymagań japońskich: wzmocniono podwozie, zamiast płozy ogonowej zastosowano koło, podwójne usterzenie zachowano. Kabita pilota, wcześniej otwarta, została przykryta kabiną, poza tym bomby mogły być teraz podwieszanie zarówno pod kadłubem, jak i pod skrzydłami. W samolocie zamontowano dwa silniki gwiazdowe Mitshubishi Ha-2, każdy o mocy 940 KM (691 kW). W 1933 r. rozpoczęto dostawy do wojska.

Samolot produkowano do 1936 r. w dwóch wariantach:

• Ki-1-I, oraz

• Ki-1-II, w którym silniki umieszczono nieco niżej na płacie oraz zmodyfikowano podwozie; poszerzono także kabinę, wprowadzając miejsce dla strzelca.

Wyprodukowano w sumie 118 samolotów obydwu wariantów. Rozwinięciem Ki-1 był zmodyfikowany bombowiec Mitsubishi Ki-2 .

Użycie
Samolot był wykorzystywany podczas wojny z Chinami .

Opis konstrukcji
Samolot Mitsubishi Ki-1 był dwusilnikowym dolnopłatem o konstrukcji metalowej, z podwójnym sterem kierunku i stałym podwoziem.

(źródło: Wikipedia)

Ki-30 - Mitsubishi Ki-30 ( amerykańskie oznaczenie Ann ) – japoński samolot bombowy z okresu II wojny światowej

Historia
Na początku lat trzydziestych dowództwo japońskiego lotnictwa armii lądowej wydało wytyczne do opracowania nowego jednopłatowego samolotu bombowego. Samolot ten miał być samolotem porównywalnym do brytyjskiego samolotu bombowego Fairey Battle .

Do opracowania takiego samolotu przystąpiła między innymi firma Mitsubishi , w której projekt opracował inż. Fumihiko Kawano. Samolot ten oznaczono jako Ki-30 , a oblotu prototypu dokonano w lutym 1937 roku. Prototyp ten był napędzany silnikiem Mitsubishi Ha-6 Zuisei o mocy 825 KM, silnik nie dawał jednak dostatecznej mocy w związku z tym w drugim prototypie zastosowano silnik Nakajima Ha-5 Kai o większej mocy.

Drugi prototyp spełniał już założenia dla tego typu samolotu i w związku z tym we wrześniu 1938 roku przystąpiono do produkcji seryjnej pod oznaczeniem Mitsubishi Ki-30 . Jego produkcja seryjna trwała do kwietnia 1941 roku, przy czym większość została wyprodukowana w zakładach Mitsubishi w Oe-Machi, a oprócz tego produkowany on był w 1 Lotniczo-Technicznym Arsenale Armii Lądowej w Tachikawa. Łącznie wyprodukowano 706 samolotów Mitsubishi Ki-30 .

Użycie
Samoloty Mitsubishi Ki-30 od momentu rozpoczęcia produkcji seryjnej były systematycznie wprowadzane do jednostek lotniczych japońskiej armii lądowej i pod koniec 1938 roku stał się podstawowym samolotem bombowym tego lotnictwa.

Samoloty te trafiły przede wszystkim do jednostek stacjonujących i walczących w Chinach , gdzie służyły do końca II wojny światowej . Część samolotów trafiła również później do jednostek stacjonujących w Indochinach oraz Filipinach , gdzie jednak szybko zostały zastąpione przez samoloty Mitsubishi Ki-51 . Od 1942 roku samoloty te były używane w jednostkach treningowych, a pod koniec wojny użyto je do lotów samobójczych przez pilotów kamikaze .

W 1940 roku 24 samoloty Mitsubishi Ki-30 zostało zakupionych i dostarczonych do Syjamu , gdzie zostały użyte w walkach z wojskami francuskimi. W lotnictwie syjamski oznaczeno je Nagoja .

Po zakończeniu II wojny światowej część ocalałych samolotów był używana przez lotnictwo chińskie.

Opis konstrukcji
Samolot Mitsubishi Ki-30 był średniopłatem o konstrukcji metalowej z wyjątkiem lotek i sterów, które pokryte były płótnem.

Podwozie – stał z wyprofilowanymi aerodynamicznie owiewkami na kołach.

Napęd stanowił silnik gwiazdowy, śmigło trójłopatowe o zmiennym skoku.

Bomby były umieszczone w komorze bombowej wewnątrz kadłuba lub podczepiane pod skrzydłami.

(źródło: Wikipedia)